“Mijn collega’s en ik proberen de stem van de natuur te zijn.”

Nina heeft ongeveer tien wildcamera’s hangen die één keer in de twee weken geleegd worden om te zien wat er op staat. “Ik wissel de geheugenkaartjes om en bekijk ’s avonds op mijn gemak de beelden. Dan kijk ik naar welke dieren te zien zijn. Zwijnen en herten kun je vaak qua uiterlijk herkennen. Zo kunnen we zien hoe ze door het gebied bewegen en welke routes ze nemen. Maar ook of ze gezond zijn.”

De natuur staat op de eerste plek

Als boswachter heb je een veelzijdige baan. Zo is Nina druk met projecten zoals recreatiezonering, het maken van kaarten en verslagen, maar ook het aansturen van vrijwilligers. Nina krijgt in haar werk ook te maken met minder blije mensen: “je kunt niet voor iedereen alles goed doen en daar ben ik me zeker van bewust. Soms ziet iets wat goed is voor het bos eruit alsof je het bos kapot maakt. Soms is de ene gebruikersgroep niet blij met de route van de andere gebruikersgroep. Ik probeer in elk geval iedereen zo tevreden mogelijk te houden, maar op de eerste plek staat de natuur. Het belangrijkste is dat de natuur geen of zo min mogelijk schade ondervindt van alles wat wij als mensen er in doen.”

“Op dit moment zijn we bezig met het zoneren van recreatie. Dit betekent dat er een aantal paden voor bepaalde vormen van recreatie worden afgesloten. Sommige paden worden zelfs voor alle vormen van recreatie afgesloten, omdat deze teruggaan naar de natuur. Ook bepaalde activiteiten en tochten zijn niet overal mogelijk. We zitten in een beschermd natuurgebied, niet alle menselijke activiteiten zijn dan mogelijk.”

Nina krijgt veel energie van het werken in de buitenlucht en van enthousiaste reacties van mensen. Af en toe ontvangt ze ook negatieve reacties op iets waar zij haar best voor heeft gedaan. De grootste uitdaging vindt zij dan ook projecten waarbij veel participatie nodig is. Dat kan pittig zijn. “Voor mijn functie moet je goed om kunnen gaan met verschillende meningen. Je moet mee kunnen leven met mensen, maar ook slecht nieuws kunnen brengen.” Nina probeert zo creatief mogelijk met ideeën van bewoners om te gaan. Zo zijn er voor een project al meerdere bijeenkomsten geweest met verschillende doelgroepen. “Ik voel me er verantwoordelijk voor dat het uiteindelijk tot een goede uitvoering komt”, legt Nina uit.

Mooie herinneringen

Nina is in januari 2020 gestart als boswachter bij gemeente Arnhem. Ondanks dat ze uit den Haag komt en eigenlijk van plan was om daar in het duingebied te gaan werken, kwam ze via via bij deze vacature terecht. “Ik dacht ‘ik ga het gewoon proberen.’ Ik was nog maar net afgestudeerd en had mijn diploma nog niet eens in ontvangst genomen..”

Tot nu toe heeft Nina al een heleboel mooie herinneringen aan haar werk. “Het leukste en spannendste vond ik toen ik voor het eerst echt mooie wildcamera beelden had van een wolf van heel dichtbij, of de keer dat er als verrassing een heel nest jonge vosjes op camera stond.” Nina deelt haar beelden ook graag via haar Instagram account @boswachternina.

Werken bij een gemeente

Het team ‘bossen en parken’ bestaat uit meerdere boswachters, een serviceteam en een bomenploeg. “We hebben veel contact met de afdeling beheer en beleid. Het is veel schakelen tussen iedereen die over het openbare groen gaat in de gemeente”. Nina is tevreden over het onderlinge contact met haar collega’s: “we zijn allemaal goed in wat we doen, elk op onze eigen manier. Dat vult elkaar goed aan. We kennen de sterke en zwakkere punten van elkaar en benutten zo goed onze kwaliteiten.”

Nina zit goed op haar plek bij de gemeente: “ik krijg de vrijheid om mijn dagen zelf in te plannen en dat vertrouwen voelt heel fijn.” Het werken bij een gemeente betekent dat je ook te maken hebt met diverse belanghebbenden. “Ik merk dat bewoners en andere mensen steeds mondiger worden en soms dreigen met het nemen van grote stappen. Dat zorgt voor ons voor veel extra werk, terwijl een kort gesprek met uitleg het probleem ook kan oplossen, zodat het aan beide kanten weer goed voelt.”

“Wanneer ik langs afgeronde projecten rijd denk ik af en toe bij mezelf ‘zo, dat heb je toch even geflikt’. Zo kijk ik ook naar projecten van collega’s. Soms geef ik iets door aan de service dienst en dan hebben ze het een half uur later al opgepakt en opgeknapt. Dat maakt mij wel heel trots op de samenwerking,” sluit Nina haar verhaal af.